Communiceren met Dieren
Een tijdje terug werd ik benaderd door een ‘kattenkennis’ waar ik al jaren mee mail, of het onderwerp ‘Communiceren met Dieren’ geen waardevolle aanvulling zijn op onze site rondom ziekte en gezondheid bij katten.
Aan alternatieve behandelingen had ik tot nog toe inderdaad maar weinig aandacht besteed, vooral omdat het voor mijzelf eigenlijk nog een vrij onbekend gebied is. Ok, ik heb een flesje Bach rescue in de kast staan, en de calendulazalf staat voor het grijpen en in de mogelijke werking van zilverwater geloof ik ook, maar veel verder dan dat ben ik niet gekomen.
Tijd om daar verandering in te brengen dus, en me eens te gaan verdiepen in de wereld van de alternatieve behandelingen. Om te beginnen het communiceren met dieren. De kattenkennis bracht me in contact met Marjon van Saaze, iemand waar zij zelf inmiddels een hele positieve ervaring mee had gehad.
Enkele weken en vele e-mails verder, denk ik nu een aardig beeld te hebben van wat het nou inhoudt. "Praten met dieren is in feite intuïtief telepathisch communiceren", is zoals Marjon het omschrijft. Ik moet zeggen dat ik daar nog een beetje terughoudend tegenover sta. Maar als je dan de ervaringen leest van eigenaars van dieren hiermee, dan is het misschien toch tijd om maar toe te geven aan dat kleine stemmetje in mijn hoofd dat er meer is dan alleen maar met het blote oog aantoonbaar is.
Wanneer zou je de hulp van iemand willen inroepen die met dieren kan communiceren?
- Het dier toont ongewenst of onbegrepen gedrag.
- Bij angsten, agressie…
- Om meer te weten over de achtergrond van een dier.
- Als een dier niet wordt begrepen, ter verbetering van de relatie dier-eigenaar of relatie dier en andere huisgenoten (gezin of dieren).
- Op het gebied van gezondheid.
- Bij de vraag of het dier eraan toe is om te overlijden en of hij daarbij hulp nodig heeft.
- Na het overlijden kan het helpen om contact met een dier te maken.
Neem bijvoorbeeld de laatste twee. Dit is wat Marjon daar over vertelt:
"Communiceren met een overleden dier kan voor de eigenaar troost bieden als hij weet hoe het nu gaat met het dier en hoe het dier de tijd rondom het overlijden heeft beleefd. Vaak spelen er schuldgevoelens bij de eigenaar: heb ik er wel alles aan gedaan, heeft mijn dier geleden, of wat het dier vond dat hij door euthanasie om het leven kwam.
Dat soort vragen kan een eigenaar nog enorm bezighouden en een gezond rouwproces in de weg staan of bemoeilijken.
Maar misschien heeft ook het dier zelf nog vragen, bv waarom het op een bepaalde manier aan zijn einde kwam. Dan kan het dier het ook voor zichzelf beter plaatsen, al gaat een dier anders om met zulke vraagstukken als de mens, heb ik gemerkt. Een dier accepteert zijn situatie eerder, een mens kan de zaak onnodig moeilijker maken dan deze is.
Voor het dier kan het gewoon zo zijn, het is zoals het is.
Neemt een eigenaar ook veel meer zoals het is, onvoorwaardelijk, dat voelt ook voor een eigenaar heel goed. Laten we het dier dan ook nemen zoals hij is, binnen de grenzen van onze mogelijkheden!Tot nu toe ben ik in elk contact het thema van leven en laten leven tegen gekomen. Vaak staat het onbegrip tussen mens en dier centraal, ze begrijpen elkaar niet voldoende en de mens verwacht een en ander van zijn dier, waar deze niet aan kan voldoen. Of wil voldoen. Er zijn ook erg eigenzinnige dieren die zo sterk in hun schoenen staan dat ze hun eigen gang blijven gaan, ongeacht wat de eigenaar daarvan vind, en dan is de relatie meestal ook niet naar tevredenheid van de eigenaar."
Spreekt bovenstaand je aan? Neem dan eens een kijkje op haar website ‘Communiceren met Dieren‘.







